Bieszczady

Bieszczady polskie zajmują południowo - wschodni kraniec Polski graniczący z Ukrainą i Słowacją, mieszczą się w zachodniej części Beskidów Wschodnich. Bieszczady dzielą się na Zachodnie, znajdujące się na terenie Polski, Słowacji oraz Ukrainy i Wschodnie mieszczące się wyłącznie na terenie Ukrainy. Najwyższy szczyt w polskich Bieszczadach to Tarnica (1 346 m. n. p. m.)

Interesującym bogactwem terenu są wody mineralne, głównie solankowe, siarczkowe i szczawy, których zasoby są praktycznie niewykorzystywalne. Ciekawostką jest, iż na terenie Bieszczadów występującym surowcem jest ropa naftowa, której zasoby są niewielkie, lecz dobrego gatunku, o niskim zasiarczeniu i gęstości dogodnej do dalszej obróbki.

Bieszczady są jednym z najmniej zaludnionych i zagospodarowanych obszarów w polskich górach. Nie znajdziemy tu tłoku towarzyszącego miastom/kurortom turystycznym, spokój utrzymany jest, ponieważ między obiektami noclegowymi, gastronomią są duże odległości. Połączenia komunikacyjne są tu rzadkie bądź z pewnymi obszarami bieszczadzkimi nie występują .

Najczęściej uczęszczanym miejscem przez turystów jest Bieszczadzki Park Narodowy, który przyciąga turystów atrakcyjnością terenu i najwyższymi partiami owych gór, jest on rozciągnięty aż na 29 200 ha. Niestety z powodu braku przez gości świadomości ekologicznej odwiedziny powodują negatywny wpływ na ekostem. W Parku należy poruszać się po wyznaczonych szlakach, nie zaznamy tam samotności, lecz doświadczymy niezwykłego uroku tego miejsca oraz będziemy mogli przy dobrych warunkach pogodowych podziwiać szeroką panoramę. Niestety na terenie Parku Narodowego zbyt często nasz zachwyt tym miejscem rozmywają hałaśliwe wycieczki.

By poznać nienaruszone tereny lasów i gór Bieszczadzkich należy udać się do oddalonych od głównych atrakcji miejscowości, w których bardzo często góralskie rodziny prowadzą agroturystykę, udostępniają pola pod namiot bądź pokoje. W owych miejscach nie znajdziemy wycieczki, grupy młodzieży - są to miejsca przeznaczone dla osób odpoczywających w ciszy, cieszących się tak urokami bogatej natury i jej darami.

Nad górną granicą Bieszczadów rozpościerają się połoniny, natomiast w dolnej – w wyniku wydarzeń historycznych – malownicze doliny. Połoniny występują w Polsce wyłącznie w Bieszczadach. To otwarta przestrzeń rozciągnięta od górnych warstw lasów aż po same szczyty, bogata w roślinność alpejską i wschodniokarpacką. Poniżej znajdują się ogromne obszary lasów, które mimo wieloletniej działalności człowieka uznawane są za bardzo naturalne.

Bieszczady to również kraina leśnych zwierząt. Spotkać tu można ok. 230 gatunków kręgowców. Wśród nich największą atrakcję zarówno dla turystów jak i mieszkańców stanowi grupa dużych drapieżnych ssaków i ptaków. W Bieszczadzkiej dziczy żyje najwięcej niedźwiedzi brunatnych, rysi i wilków a także żbików w całej Polsce. Spotkać tu także można wiele dużych zwierząt roślinożernych, takich jak żubry, jelenie a nawet łosie. Spośród ptaków drapieżnych wymienić należy przede wszystkim orły i orliki; cenne uwagi są także inne okazy ptactwa, na przykład z rodziny sów, takie jak puchacz - określany wielkoludem wśród sów oraz puszczyk uralski, a także bocian czarny, dzierzba gąsiorek, czy zagrożony wyginięciem derkacz. W Bieszczadach znajdą też coś dla siebie miłośnicy zwierząt pełzających, występują tu wszystkie polskie gatunki węży. Na swej drodze spotkać można żmiję zygzakowatą, węża Eskulapa, który jest największym i za razem najrzadszym wężem w Polsce, gniewosza i zaskrońca. Można również spotkać padalca, czyli przypominającą węża beznogą jaszczurkę. W potokach i większych kałużach widywane są traszki i kumaki górskie oraz jednen z najpiękniejszych okazów jaszczurek czyli salamandra plamiasta. Natomiast na łąkach, wśród kwiatów, zobaczyć można wielobarwne gatunki motyli i chrząszcze.

W Bieszczadach miało miejsce wiele wydarzeń historycznych, które całkowicie je zmieniły. Przed II wojną światową obszary te zamieszkiwali Bojkowie, Łemkowie, Żydzi, Niemcy oraz Polacy. Po masowych wysiedleniach ludności pod koniec wojny przyroda rozpostarła swe korzenie pozostawiając zgliszcza z ówczesnych wiosek. Doprowadziło to do „procesu wtórnej sukcesji” niespotykanego dotychczas na tak wielką skalę. Jest to fenomen przyrodniczo – kulturowy, w którym spotykać można na zupełnie dzikich dziś terenach, historyczne ślady działalności człowieka. W wielu trudno dostępnych miejscach zachowały się także pozostałości po bunkrach z czasów II wojny światowej.

Najbardziej charakterystycznymi budowlami Bieszczadów są cerkwie. W większości jednak zostały one zniszczone - część w trakcie II wojny światowej natomiast większość w późniejszych latach. Masowa rozbiórka nastąpiła w latach 1948 – 1956. Część z nich zamieniono na kościoły, dzięki czemu zachowały się do dziś. Za najpiękniejszą cerkwię uważana jest świątynia w Równi, przekształcona w kościół rzymskokatolicki. Warte odwiedzenia są też zabytkowe cerkwie w Rzepedzi, Wielopolu, Dziurdziowie, Szczawnem, Zagórzu czy Ustrzykach Dolnych. Do najstarszych murowanych należą natomiast cerkiew w Łopieńce i Zwierzyniu.